Rozdział 4 - Leć

- Jorge –

Szedłem sobie spokojnie chodnikiem aż w pewnym momencie wpadła na mnie Martina. Spojrzała na mnie zapłakanymi oczami i przytuliła mnie.

- Tini, co jest? – domyśliłem, się, ze chodzi o Petera, ale wolałem się upewnić. Ona tylko na mnie spojrzała.

- Ja… zzerwałam z Peterem – gdy to powiedziała, jeszcze bardziej się rozpłakała.

- Ćśśś. Nie płacz. Usiądźmy na ławce i wszystko mi opowiesz.

- No więc, poszłam do Ppetera i chciałam go pprzeprosić, ale on ppowiedział, ze chciałam się tylko z Ttobbą pocałować, bbo go nie bbyło - mówiła przez łzy.

- A ty co o tym myślisz? – zapytałem, bo nie wiedziałem, ze Peter tak myślał.

- Nie wiem. Ale przecież ja Cię nie kocham. Jesteśmy przyjaciółmi – powiedziała ze spuszczoną głową. Ja podniosłem jej podbródek.

- Zawsze będziemy przyjaciółmi. Najlepszymi Przyjaciółmi – pocałowałem ją w policzek i mocno przytuliłem.

- Dziękuję. Ja już pójdę, bo dziewczyny będą się martwić – powiedziała Martina po uścisku.

- Leć – Uśmiechnąłem się. To miło, że mogę jej pomóc.

- Martina –

Wróciłam do hotelu, ale nikogo nie było. Dziwne. Wzruszyłam ramionami i weszłam do pokoju. Od razu położyłam się na łóżku bo byłam bardzo zmęczona. Zaczęłam myśleć o swoim życiu. Dobrze zrobiłam zrywając z Peterem. Z zmyśleń przerwał mi dźwięk SMSa. 

Od Jorge:

Mogę do Ciebie przyjść? Nudzi mi się.

Do Jorge:

A gdzie jest Stephie.?

Od Jorge:

Poszła na zakupy. To mogę przyjść?

Do Jorge:

Jasne c:

Odłożyłam telefon i czekałam. Po 2 minutach chłopak już był. W sumie mieszka centralnie na de mną i tylko musiał pojechać windą.

- Jestem – powiedział wchodząc do pokoju.

- Wchodź – pokazałam ręką, żeby wszedł. – Too, co Cię sprowadza?

- Tak po prostu niemiałem co robić, więc przyszedłem. A co nie mogę? – zaśmiał się. Lubię jego poczucie humoru. To najlepszy Przyjaciel na Świecie.

- Wiesz, jak w chodziłam do pokoju to nie widziałam nikogo, a  zawsze kręciła się Mechi z Alba albo chłopacy. A teraz pusto.

- Dziwne. Może są zmęczeni?

- Czym? – czy Jorge coś o tym wie?

- Nie wiem – wzruszył ramionami. Ja zaczęłam coś sprawdzać w iPhonie, a po chwili coś uderzyło mnie w głowę. – Ał! Tak chcesz się bawić?! No to zaczynami bitwę na poduszki!!!

Biegaliśmy po całym pokoju i hałasowaliśmy, aż przyszedł recepcjonista z dołu. Trochę na nas nakrzyczał, ale nie było źle. Zmęczeni bitwą walnęliśmy się na łóżko. Po tym wszystkim zaczęliśmy się śmiać.

- Czy my jesteśmy z jakiegoś wariatkowa?!  - zapytałam przez śmiech.

- A na to wygląda?

- Chyba tak. Heh.

Nastała cisza. Nasze oczy zetknęły się i coraz bardziej zbliżaliśmy się do siebie. Zostało kilka milimetrów by się złączyły…

--------------------------------------

Tak jak napisałam wcześniej rozdział jest! Jestem taaakaaa szczęśliwa, ze dostałam się do tej klasy! A co do rozdziału: Czy Jortini się pocałuje? I dlaczego nikogo nie było? Tego dowiecie się już niedługo!